ข้อความ

ชีวิตสุดเซง

ทำไมชีวิตกูเป็นแบบนี้ว่ะ

แม่งเอ้ย น่าเบื่อมากมายเลย

เสือกไม่สบายอีกต่างหาก เวร

ทรมานชิ้บหายเลย อะไรนักหนา

ทำให้ทุกๆอย่าง แต่ไม่เคยเห็น

ค่าของสิ่งที่เราทำให้เลยซักนิด

ไม่รู้ซิ หรือเราคิดไปเองไม่รู้ เฮ้อ

สับสนกับชีวิตที่เป็นแบบนี้จริงๆ

วันๆได้แต่คิดถึงว่าเธอทำไรอยู่

อยู่ที่ไหน อยู่กับใคร มีความสุขไม๊

ไม่รู้ว่าเธอจะคิดเหมือนกับเราป่าวนะ

แต่รุ้สึกว่ายิ่งนานวันเวลาผ่านไปนาน

มันยิ่งรู้สึกว่าเรายิ่งห่างไปห่างออกไป

มันไม่เทคแคร์กันเหมือนเดิม รู้สึกเหงา

หนาวมาก หนาวสุดๆ ไม่เคยเป็นแบบนี้

เป็นเพราะเธอหรือป่าวก็ไม่แน่ใจนะ

มันเป็นเพราะเรารักเธอมากไปป่าว

ถึงได้เป็นแบบนี้ เธอไม่ค่อยสนใจเรา

เราก้อไม่ได้ว่าไรหรอก แค่เห็นเธอสุข

เราก้อดีใจแล้ว เรามันก้อแค่คนธรรมดา

ไม่ได้เลิศเลอ ไม่ได้ดีอย่างใครๆเขา

แต่ก้อรักเธออย่างจริงใจ แม้เธอจะไม่

เห็นคุณค่า แต่ก้อนะจะทำไงได้หละ

ก้อมันรักเธอไปแล้วหนิ เวลาจะเป็น

เครื่องพิสูจน์ความรักที่เรามีให้เธอ

เราจะรอจนกว่าเธอจะเห็นคุณค่าใน

สิ่งที่เรามีให้เธอนั่นก้อคือความรัก

และความหวังดี เวลาที่แสนดีตลอดไป

มันโง่ตั้งแต่รักเธอหมดใจ

จะยอมเป็นคนโง่ ที่รักเธออย่างนี้แหละ