chanont's profileelemeanz//space^^PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    September 20

    Bad Day's

    วันที่เรากลัวที่สุดก้อคือวันที่
    ( เราผิดหวัง นั่นเอง )
    และแล้ววันนั้นก้อได้เข้ามาใกล้ชีวิต  ของกูเรื่อยๆ ใกล้เข้ามา อีกไม่นาน
    มันก้อคงมาถึงกูในเร็วๆนี้แหละเฮ้อ  มันคงทำไรไม่ได้แล้วหละ ได้แต่ทำใจ
    ยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมา  กูกลัวมากๆเลย มันน่ากลัวมากเลย
    กูกลัวกูรับไม่ไหวกับความผิดหวังนี้  ชีวิตเหมือนคนตาบอดมองไม่เห็นทาง
    ไม่เห็นแสงสว่าง จมอยู่ในความมืดมิด  ไม่มีทางหนี ไม่มีทางออก ไม่มีหนทาง
    ที่จะไปให้พ้นจากความผิดหวัง ที่กำลัง  คลืบคลานเข้ามาหาตัวของกูเอง
    ทำไมมันชั่งทรมานอย่างนี้นะ ชีวิตกู  ไม่เป็นไรหรอก มีความทุกข์กูเก็บไว้ได้
    ขอเพียงไม่ให้คนอื่นมาเป็นทุกข์กับกู  กูก้อพอใจแล้ว ที่เห็นคนอื่นที่กูรู้จัก
    มีความสุขกันทุกๆคน สนุกสนานเฮฮา
    แค่นี้กูก้อพอใจแล้วแหละ  ตอนนี้ที่กูพิมพ์อยู่มือกูสั่นอ่ะคิดดู
    กูกลัวจริงๆความผิดหวังเนี่ยโครตกลัว  ไม่ได้ขอให้เธอมาสนใจหรอก
    แค่อยากให้รู้ว่ามีคนแอบรักเธออยู่  เราก้อคงทำได้แค่นี้แหละ ไม่มีไร
    มีแค่ตัว หัวใจ ไม่มีใครเหลียวแล
     
    ในความมืดมนไม่มีแม้แสงดาว     ไม่มีใครไม่มีแม้เงาของเธอคนนั้น
    มีเพียงแค่ฉันเองและความเงียบเหงา    ที่อยู่เป็นเพื่อนกัน ทุกๆวันและตลอดไป
    ฉันก้อไม่รู้เธออยากจะฟังไม๊     แต่จะขอเวลาไม่นานก่อนที่ฉัน
    จะไม่หายใจ
     
    ในความมืดมนไม่มีแม้แสงดาว    ไม่มีใครไม่มีแม้เงาของเธอคนนั้น
    อยากจะขอโทษจริงๆเพราะมันติด   ในใจที่ค้างคา โปรดกลับมารับฟัง
    หนึ่งคำก่อนได้ไหม
    ในใจยังรักเธอ   ไม่ได้ขอให้มารักกันอีก
    ความจริงก้อเข้าใจ   ว่าเธอหนะต้องไป
    แต่ใจของฉันเองมันร่ำร้องให้เธอ
    กลับมาได้ไหม
    คนๆนี้อยากจะขอโทษเธออีกครั้ง 
    ฉันก็ไม่รู้เธออยากจะฟังไหม    แต่จะขอเวลาไม่นาน
    ก่อนที่ฉันจะไม่หายใจ
     
     
    จากคนคนที่เคยมีใจกันอยู่     เปลี่ยนไปจนไม่มีเยื่อใยต่อกัน
    อยากลืมลืมทุกสิ่ง   ลบล้างเรื่องวันวาน
    หากเราไม่เห็นกันคงลืมกันได้    หนักใจตรงที่ความจำเป็นบางอย่าง
    กดดันทำให้เราเจอกันต่อไป    ยิ่งเจอใจยิ่งเจ็บมันทรมานเกินไป
    ห่างกันไปให้ไกลมันยังดีกว่า
    คนที่รักร้างไกลนั้นเจ็บไม่นาน    คนไม่รักใกล้กันช้ำใจยิ่งกว่า
    แต่ว่าหนทางทางของคน    ไม่มีให้เลือกเท่าไหร่
    เจ็บซักเท่าไร ก้อต้องรับมัน
     

    Comments (1)

    Please wait...
    Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
    You didn't enter anything. Please try again.
    Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
    To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
    Your parent has turned off comments.
    Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
    You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
    Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
    Complete the security check below to finish leaving your comment.
    The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.

    To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in


    Don't have a Windows Live ID? Sign up

    makoknamwrote:
    ...เปนไรมากป่าววะน้องชาย
     
    เหอะๆที่ไม่สบายหายยังเนี่ย
     
    สู้ๆน้องเอ๊ย  อย่าไปคิดไรมาก
     
    ชีวิตเราไม่ได้จบกะแค่คนๆเดียว
     
    เชื่อพี่ดิ พี่ยังอยู่ได้เลย  55+
     
    สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จาสอบแล้ว
     
    เอาเรื่องเรียนเป็นหลัก  เข้ามอไป 
     
    สาวๆๆๆๆๆ มีเยอะแยะ  don't worry
     
    ร้ากน้องชายเสมอนะ   
    21 Sept.

    Trackbacks

    The trackback URL for this entry is:
    http://elemeanz.spaces.live.com/blog/cns!41143585F53074BD!624.trak
    Weblogs that reference this entry
    • None